Śnieżka

    Obiecałam, że rozdział będzie przed końcem miesiąca - jest! 

Kolejny powinien pojawić się w drugiej połowie sierpnia. Miłego czytania!

    Nigdy nie myślała o tym, jak umrze. Podczas wojny obawiała się śmierci, ale pragnąc przetrwać, odsuwała od siebie destrukcyjne myśli, wiedząc, iż tylko przeszkodzą jej w realnym postrzeganiu rzeczywistości. Później śmierć zapukała do drzwi jej najbliższych. Rodzice, przyjaciele,

dawna miłość...każdy po kolei odchodził pozostawiając ją z sercem owiniętym cierniem.

Jako dziecko przyjaźniła się z psem sąsiadów, Bastianem, który spędzał z nią całe dnie, bawiąc się w ogrodzie rodziców Granger. Starsi państwo Dessie, właściciele psa, nie mieli z tym problemu, sami nie zawsze potrafili znaleźć siły, aby wyprowadzać dalmatyńczyka, więc fakt, iż córka ich sąsiadów zajmuje się czworonogiem – był jak dar od losu. Pewnego dnia, gdy dziewczynka zapukała do ich drzwi, aby wyprowadzić Bastiana na spacer, otworzył jej zapłakany pan Dessie. Powiedział, iż już nie musi im pomagać, gdyż kochany Bastian odszedł na zawsze. Czym było to „odejście na zawsze”? Nie wiedziała, więc wróciła do domu i powiedziała o tym rodzicom, licząc, iż wytłumaczą jej sens, owego stwierdzenia.

-   To oznacza, że jest w niebie. Bastian umarł, jego dusza poszła dalej. - szepnęła mama dziewczynki, głaszcząc ją po włosach.

-   Czym jest dusza? - zapytała.

-   Cóż...każdy z nas ją ma, nie widać jej, ale to ona czyni nas dobrymi. Zarówno ludzie, jak i zwierzęta posiadają swoje dusze, które po ich śmierci idą do nieba, gdzie są szczęśliwe po wieki. - odpowiedziała Pani Granger.

-   Mamo, czy wy też kiedyś pójdziecie do nieba?

-   Kiedyś tak, ale nie martw się. Minie bardzo, bardzo dużo czasu, zanim to się stanie...

     Szli przez ośnieżone połacie lasu, nadal poszukując kryjówki Krasnoludów. Malfoy wypróbował wszystkie znane mu zaklęcia lokalizujące, jednak żadne nie okazał się przydatne. Podczas, gdy on dwoił się i troił, emanując irytacją, jego towarzyszka zatracała się w nieprzyjemnych wspomnieniach. Dawno nie wracała do chwil spędzonych z rodziną. Były to swojego rodzaju skrzynki, schowane głęboko w jej umyśle. Każda próba otworzenia ich kończyła się bólem i rezygnacją. Zastanawiające, iż po śmierci ukochanej osoby, nawet dobre wspomnienia przynoszą tylko cierpienie. Osobiście, nie wierzyła w coś takiego, jak lecznicze działanie czasu. Najlepszym wyjściem było znalezienie dla siebie celu, który pochłania człowieka i wykańcza go do tego stopnia, iż w nocy śpi, zamiast myśleć. Dlatego też po ukończeniu działań dla Zakonu wyruszyła w długą podróż, w której odkryła nieznane jej dotąd oblicze świata. Niezwykłe, ile rzeczy umyka nam na co dzień, ile nierealnych i okropnych stworzeń czai się w kątach naszego domu czy pod osłoną mroku przemierza ulice naszego miasta. Potrafią niespostrzeżenie wysysać z nas chęć do życia, tworzyć w nas bańki pełne smutku, doprowadzać do furii oraz autodestrukcji.

    Spojrzała w kierunku swojego towarzysza. Obok niego lewitował duch znienawidzonego nauczyciela Eliksirów, bezgłośnie łopocząc czarną szatą. Pomimo swojego oddania dla Zakonu Feniksa, oraz uczniów Hogwartu – nadal emanował wrogością i niechęcią w stosunku do Hermiony. Syriusz, który pojawił się jako Przewodnik uczennicy domu Lwa ulotnił się wcześniej, poszukując śladów. Próbował nawiązać z dziewczyną kontakt, jednak słysząc jej zdawkowe odpowiedzi, zrezygnował z dalszych prób i zaczął działać. Tracili coraz więcej czasu, bezowocnie poszukując istot, których zamiarów tak naprawdę nie znali. Równie dobrze przy Krasnoludach Śnieżki mogło nie być.

-   Mam. - Black zmaterializował się przed nimi. - Kilometr stąd, na zachód. Znalazłem świeże ślady, udałem się za nimi i dotarłem do schowanego wśród drzew przejścia. To musi być to.

-   Pójdziemy przodem. - odparł Severus. - Gdyby coś się działo, damy wam znać.

    Hermiona spojrzała na Malfoy'a, który przez chwilę bił się z myślami. Nie umknęło jej uwadze, iż Ślizgon podchodzi do Przewodników nieufnie. Chociaż udowodnili swoje zamiary, to lata życia wśród Śmierciożerców zrobiły swoje. Ruszyli za duchami, nasłuchując cieni, które śledziły ich od dłuższego czasu.

    Kiedy znaleźli się przy ukrytym w gęstwinie przejściu, Hermiona wyjęła różdżkę i za jej pomocą otworzyła bezszelestnie drzwiczki. Wejście było niewielkie i ukazywało plątaninę gęstych, kratkowych schodów skrytych w mroku. Nie mieli wyjścia, musieli zaryzykować i zejść do Podziemia. Kiedy dziewczyna już planowała przekroczyć próg, blondyn ją wyprzedził.

Zaskoczona spoglądała na niego, nie wiedząc, dlaczego postanowił ją osłaniać. Z drugiej strony, może liczył na to, iż śledzące ich istoty zajmą się najpierw nią. Nie myśląc za wiele, udała się za młodym mężczyzną, licząc, iż Krasnoludy okażą się skore do współpracy. Severus pozostał przy wejściu, aby w razie niebezpieczeństwa ostrzec swoich byłych uczniów. Syriusz rozmył się w powietrzu, sprawdzając Podziemie. Młodzi czarodzieje wyostrzyli wszystkie zmysły, ograniczając wydawane dźwięki do minimum.

    Dotarcie do ostatniego schodka zajęło im ponad pół godziny. Powietrze na takiej głębokości było ciężkie i przesycone zapachem ziemi. Hermiona czuła w nim jeszcze coś, czego nie potrafiła zidentyfikować. Jakby metal i ogień, jednak przeszywające ich zimno wykluczało istnienie źródła ciepła. Przed nimi rozciągał się wąski i niski tunel, który podobnie jak schody – pokonali w skłonie. Plecy bolały ich od niewygodnej pozycji a płuca z trudem funkcjonowały przy niesprzyjających warunkach. Ryzykując, Malfoy wyciągnął różdżkę i rozjaśnił otoczenie. Przygotowany na ewentualny atak, wbił wzrok w przestrzeń przed sobą. Na ich szczęście, tunel powiększał się co kilka metrów, aż w końcu pokonywali go w wyprostowanej pozycji. W oświetleniu Hermiona zauważyła, iż zamiast typowych ścian, otacza ich gruba siatka z metalu, trzymająca ziemię wokół nich. Prowizoryczna podłoga wyłożona była kamienną ścieżką. Co kilka metrów w ścianie tkwiły niezapalone pochodnie. Już wiedziała, skąd brały się owe zapachy. Pochodnie, chociaż pozbawione światła, nadal pachniały płomieniami. Widocznie niedawno ktoś przechodził przez tunel.

Wpatrując się w plecy Malfoy'a, analizowała, co wie o Krasnoludach. Niskie, bardzo silne, pozbawione magicznych zdolności, honorowe, walczące orężem, które same stworzyły.

Mity podają, iż zostały stworzone przez bogów jeszcze zanim pojawili się ludzie czy Elfy. 

Baśnie ukazują ich, jako wiernych wojowników Śnieżki, którzy pomogli jej pokonać Złą Wiedźmę i odzyskać królestwo ojca. Ścisnęła mocniej różdżkę, widząc, iż idący przed nią mężczyzna zatrzymuje się. Nawet na nią nie spojrzał, przed sobą napotkał mosiężną okrągłą bramę z wyrytymi symbolami. Przyglądał im się, próbując rozszyfrować ich znaczenie. Finezyjne słowa zdawały się być kluczem do wejścia, gdyż w bramie nie było żadnego otworu na klucz, ani klamki. Malfoy jako człowiek uczony znał wiele języków, ten jednak, był nowością. Zirytowany potarł zarośniętą już lekko brodę, po czym odsłonił widok dziewczynie, licząc, iż po latach siedzenia w książkach, będzie znała język, w którym stworzono znaki. Podeszła bliżej, prawie stykając swoje ramiona z ramionami blondyna. Poprawiła okulary mrużąc oczy, dopiero w tamtej chwili zauważył widoczne cienie na jej twarzy, musiała być wykończona, co nie wróżyło dobrze dla ich misji.

-   Nie wejdziesz tu, jeżeli w głębi twego serca kryje się mrok. Kto pokona go siłą swojej wiary, ten odnajdzie odkupienie i zbawienie. Biada tym, którzy przybywają wojować, gdyż serca ich zepsute a drzwi te zamknięte na wieki. Tak nam dopomóż, Odynie. - szepnęła.

    Brama otworzyła się z głośnym skrzypieniem, ukazując kolejny korytarz, tym razem oświetlony przez płomienie pochodni.

-   Co to za język? - spytał ostro.

-   Elficki. - odpowiedziała, chcąc przejść dalej.

-   Skąd go znasz? - spytał lustrując jej drobną osobę. Coraz bardziej go zaskakiwała, jak i irytowała. Cały ten jej wachlarz umiejętności nie pasował do nauk z Hogwartu.

-   Zainwestuj w książki. - mruknęła, licząc, iż ruszą w głąb Podziemia, zamiast skupiać się na niej i jej życiu. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, iż w trakcie ich podróży pokazała mu zbyt wiele i prędzej czy później, mężczyzna będzie domagać się odpowiedzi.

-   Wystarczy. - warknął cicho, łapiąc dziewczynę za ramię. Nim się obejrzała, stała przyciśnięta do zimnej, chropowatej ściany. - Zabijasz duchy, znasz język elfów, odprawiasz egzorcyzmy. Co to wszystko ma znaczyć?

-   To, że aktywnie spędzam wolny czas, Malfoy. - również warknęła. - Nie dotykaj mnie.

-   Po co bierzesz leki?

-   Skończ.

-   Dlaczego nie wyruszyłaś z resztą Wielkiej Trójcy w świat?

-   Skończ.

-   Kim, do cholery, jesteś? Mam prawo wiedzieć, skoro narażam swoje życie na misji, w którą sama mnie wpakowałaś. - warknął ciskając iskrami z szarych tęczówek. Hermiona zauważyła cienie pod oczami blondyna, podobnie jak ona – potrzebował odpoczynku.

-   Nic nie musisz wiedzieć, bo nie ma to wpływu na to, co tu robimy, Malfoy. Ja nie wyciągam od ciebie żadnych informacji, gdybyś chciał zauważyć.

-   Oczywiście – zaśmiał się złowieszczo. - w końcu nie latam jak głupi po bajkowym świecie w poszukiwaniu cholernych krasnoludków, mierząc się z morderczym duchem martwej dziewczynki, otoczony zmarlakami, zmuszony do przebywania z tobą, Granger. Co do informacji na mój temat, to doskonale zdaję sobie sprawę, co o mnie myślisz, dlatego o nic nie pytasz. - prychnął.

-   Malfoy, mówisz, jakbyś nie widział gorszych rzeczy... - szepnęła zbijając go z tropu. - Byłeś, kim byłeś. Nie mów mi, że na twoich oczach nie działy się straszne, mrożące krew w żyłach rzeczy.

-   Uważasz, że kim byłem, co? - zmrużył oczy, odsuwając się od niej. - No tak, mordercą, prawda Granger? - powiedział lodowato.

-   Tego nie powiedziałam. Nigdy nie uważałam cię za mordercę, czy zdrajcę, Malfoy, ale żyłeś wśród Śmierciożerców i Voldemorta. - szepnęła hardo. - To, co my widzieliśmy z daleka, musiało być niczym w porównaniu do zła, które otaczało cię na co dzień. Fakt, nie widziałam w tobie dobrego człowieka, pamiętam, jak traktowałeś mnie w szkole, a wtedy nie byłeś wśród wyznawców Czarnego Pana, więc moja niechęć do ciebie wynika z tego, że jako dzieciak byłeś dupkiem.

    Patrzył na nią zaskoczony. Nigdy nie uważałam cię za mordercę, czy zdrajcę. Zacisnął mocniej szczękę, zaskoczony jej słowami, oraz faktem, iż w ogóle interesuje go, co myśli o nim ta mało atrakcyjna, irytująca, chorobliwa i wątła dziewczyna. Zezłoszczony odwrócił się od niej, przekraczając mosiężną bramę. Potrzeba jak najszybszego ukończenia misji okazała się priorytetem. Nie chciał już przebywać w otoczeniu cholernej Gryfonki, która jak nikt inny, wytrącała go z równowagi. Kiedy tylko znaleźli się w kolejnym korytarzu uderzył w nich podmuch ciepłego powietrza, jakby przeszli przez niewidzialną ścianę. Spojrzeli po sobie, jednak nie zauważyli żadnych zmian ani uszkodzeń.

    Szli jednym krokiem, trawiąc niedawną wymianę zdań. Dla Granger wypowiedzenie swojego zdania na temat blondyna było, jak obnażenie się przed nim. Nigdy nie uznawałam cię za mordercę, pamiętała kłótnie z Ronaldem o to, który sam chciał odnaleźć ucznia Domu Węża i zaciągnąć go do Azkabanu. Zatrzymali się, gdyż przed nimi rozciągał się wielki krater, przepełniony różnymi maszynami, służącymi do wydobywania węgla. W oddali, w wielkich piecach tlił się ogień. Niezliczone kombinacje kamiennych schodów, oraz tuzin krępych Krasnoludów mieszały się między sobą. Wszyscy wyglądali na zapracowanych, w długich brodach i skórzanych odzieniach wydobywali kruszce, sterowali maszynerią oraz przenosili taczki z węglem. Dotarł do nich ich śpiew, który bardziej przypominał hymn o cierpieniu i żalu, niż znany Hermionie z książek, radosny gwar. Malfoy skinął głową, wskazując ukryte przejście. Dziewczyna kiwnęła, potwierdzając, iż rozumie. Nie wydając żadnych dźwięków przemieszczali się dalej, nie wiedząc tak naprawdę, co mają zrobić.

Mijali kolejny zakręt, chowając się za skałą, kiedy poczuli, iż ktoś ich obserwuje.

-   Długo macie zamiar się skradać?

    Obrócili się natychmiast. Przed nimi stała młoda kobieta, odziana w skórzane spodnie i lnianą koszulę, wiązaną pod szyją. Na jej ramieniu wisiał łuk, w dłoni natomiast dzierżyła miecz z piękną klingą, do pasa miała przymocowany kołczan pełen strzał. Zdecydowanie, była to najpiękniejsza osoba, jaką kiedykolwiek widzieli. Długie, lśniące kruczoczarne włosy związała w warkocz, blade lico było wręcz nieskazitelne. Czerwone usta w swej barwie przypominały krew a niebieskie, jak niebo oczy, emanowały inteligencją. Nawet ktoś tak nieczuły na piękno, jak Malfoy, musiał przyznać, iż uroda kobiety go urzekła.

-   Śnieżka, prawda? - odezwała się Hermiona, widząc, iż jej towarzysz zaniemówił.

-   Kto pyta?

-   Przysłał nas Stefan Salvatore. Możemy wam pomóc. - odpowiedziała.

-   Stefan? - szepnęła Śnieżka, opuszczając broń. - W jaki sposób? Dlaczego nie przybył sam?

-   Nie wiem, dlaczego. - odparła szatynka. - Jeszcze niedawno w naszym świecie toczyła się wojna. Zapewne starał się chronić dostęp do waszego świata. W efekcie tego, co działo się w naszym, tutaj zapanował mrok. Szukaliśmy ciebie.

-   Mnie? W jakim celu? - królewna odsunęła się od przybyłych.

-   Podobno możesz coś z tym zrobić. - rzucił Malfoy, skupiając na sobie uwagę pięknej kobiety. Przez chwilę lustrowała jego osobę, a na jej policzkach pojawił się delikatny rumieniec.

-   Nie widzę powiązania. Jedyne, co mogliśmy zrobić, to ukryć się. - westchnęła. - Kim jesteście?

-   Hermiona Granger, Draco Malfoy. Jesteśmy czarodziejami z Hogwartu, szkoły magii i czarodziejstwa - odpowiedziała dziewczyna.

-   Nasz świat wystarczająco wycierpiał przez magię. - warknęła królewna. - Nie rozumiem, dlaczego Stefan was przysłał, ale wątpię, żebyście mogli nam pomóc. Zawróćcie i pozostawcie nas w spokoju.

-   Musimy spróbować. Podobno jesteś wojowniczką, powiedz nam, co się stało? Z tego, co wiem, to powinnaś pokonać Złą Królową i zostać prawowitą władczynią swojego kraju.

    Śnieżka prześwietlała uważnym spojrzeniem przybyłych, zastanawiając się, jaki ruch wykonać.

Nie musiała obawiać się ich siły, po przekroczeniu bramy stracili magiczne zdolności. Dzięki temu Podziemie było bezpieczną kryjówką. Sam jednak fakt, iż chcieli namówić ją do walki, budził w kobiecie niepokój. Westchnęła mocno i ruchem ręki nakazała, aby szli za nią. Zrobili to, wiedząc, iż czeka ich długa rozmowa z królewną.

    Liczne świece, oraz wielki kominek pośrodku sali nadawały pomieszczeniu niezapomniany klimat. Kamienną podłogę otulały stare gobeliny, przedstawiające trawy i kwiaty. Na ścianach wisiały obrazy nieba i lasu. Po lewej stronie stał ogromny, dębowy stół usłany księgami i pergaminami. Po prawej biblioteczka, oraz prawdziwa, krasnoludowa broń – potężne topory, zdobione miecze, wyszczerbione młoty oraz ostre kolczugi. Z sufitu zwisał mosiężny żyrandol oświetlający salę. 

Hermiona przyglądając się wystrojowi zrozumiała, iż Śnieżka tęskni za życiem na powierzchni, oraz zna się na walce. Odbiegało to od obrazu królewny, który znała z baśni.

Od wielu lat musiała ukrywać się w podziemiach, aby przetrwać. Jej uwagę przykuł przedmiot, którego obecności się nie spodziewała.

-   Skąd go masz? - zwróciła się do kobiety, podchodząc do pięknego kolta.

-   Dostałam go kiedyś. Nie umiem z niego korzystać. - odpowiedziała siadając przy dębowym stole.

-   Kto ci go dał? - ciągnęła dalej szatynka.

-   Skąd te pytania? Co to takiego, że tak bardzo cię interesuje?

-   Widziałam go kiedyś w naszym świecie. - skłamała Hermiona. Nie była pewna, czy Śnieżka naprawdę nie posiada wiedzy o niezwykłym kolcie. - Ludzka broń, mało przydatna w waszym wymiarze.

-   Możesz go wziąć, wasz wymiar przysparza nam jedynie problemów. - rzuciła królewna.

-   Wróćmy do tematu. - wtrącił Malfoy, opierając się o pobliską ścianę.

    Hermiona podniosła piękną broń. Tak naprawdę, doskonale wiedziała, czym jest. Kolt został stworzony prawie dwieście lat temu w mugolskim świecie. Jego naboje potrafiły zabić wszystko, gdyby Harry posiadał go podczas wojny, wystarczyłby jeden strzał i Voldemort byłby martwy. 

Nie było bardziej niebezpiecznej broni, opierał się nawet najsilniejszej magii. Delikatnie otworzyła magazynek, w środku były tylko dwa naboje, bez nich był bezużyteczny. Zabezpieczyła broń i próbowała schować do magicznej sakiewki, ta jednak, nie chciała się powiększyć.

-   Magia tu nie działa, prawda? - spytała Gryfonka, wciskając broń za pas spodni.

-   Nie. Po przekroczeniu bramy każda magiczna istota zostaje jej pozbawiona. Zapewnia nam to bezpieczeństwo przed Złą Królową i jej sługami.

-   Stąd elfickie symbole. - tym razem szatynka spojrzała na swojego towarzysza, który wpatrywał się w piękną Śnieżkę. Westchnęła w duchu, od początku zauważyła, iż uroda Śnieżki zrobiła na nim wrażenie.

-   Wracajmy do tematu. - ponaglił Draco. - Powiedz nam wszystko.

-   To będzie długa historia... - zaczęła królewna. - Kiedy byłam dzieckiem, moja matka zmarła na suchoty. Nie pamiętam jej dokładnie, ale podobno była najwspanialszą królową, jaką znał świat. 

Mój ojciec zatracił się w wojnach na dalekim wschodzie, ja natomiast pobierałam nauki u najznamienitszych wojowników, rycerzy i sztukmistrzów. Kiedy miałam szesnaście wiosen, ojciec wrócił do królestwa. Nie przybył jednak sam, u jego boku zawitała Regina. Młoda, niezwykle piękna i z pozoru dobrotliwa dama. Mój ojciec nie widział poza nią świata, radość, którą niegdyś zagubił powróciła do niego. Przez pierwsze lata Regina oswajała się z zamkiem, zjednywała sobie lud, oraz udawała wspaniałą matkę zastępczą. W końcu mój ojciec zamknął wszystkie ważne sprawy i pojął ją za żonę...w noc poślubną Regina sprowadziła mroczne cienie, trolli, wiedźmy i upiory. Ojciec został zamordowany we własnym łożu, każdy, kto był mu wierny, umarł w męczarniach. Wraz z moim przyjacielem, synem kowala, Ethanem – uciekłam do lasu. Wiedzieliśmy, że gdzieś w odległej wiosce ukryty jest portal prowadzący do strażnika wymiarów. Był naszą jedyną nadzieją. Po długiej podróży w końcu tam dotarliśmy. Tak poznałam Stefana, już na nas czekał...stwierdził, że muszę odnaleźć sprzymierzeńców w Dolinie Krasnoludów, że wraz z nimi odbiję zamek a nasza kraina na nowo odżyje i zapanuje wieczny pokój. Niestety, kiedy dotarłam do Doliny, mieszkańcy uciekali w popłochu przed smokami i Mrocznymi. Mroczni, to słudzy Reginy, bezlitośni, rządni krwi. Mój przyjaciel, Ethan...oddał życie walcząc z nimi. Obiecałam, że go pomszczę, ale bez armii nie miałam szans. Wraz z garstką ocalałych ukryliśmy się tutaj. Co jakiś czas dochodzą do nas informację o tym, że Regina podbiła kolejne królestwa. Podobno nie przypomina już dawnej siebie, niektórzy twierdzą, iż czarna magia, którą się posługuje, odebrała jej resztki człowieczeństwa.

    Przez dłuższą chwilę panowała cisza. Młodzi czarodzieje trawili informacje, zdając sobie sprawę, iż nie dostali jakiejś błahej misji. Wrzucono ich w ogień kolejnej wojny, tym razem z przeciwnikiem, o którym prawie nic nie wiedzieli, bez większego wsparcia oraz dużych szans na wygraną.

-   Śnieżko. - zaczęła Granger. - Chowając się tutaj, nigdy nie pokonasz Złej Królowej. W naszym świecie jesteś główną bohaterką baśni o tobie. Stefan miał rację, powinnaś pokonać Reginę. Problem w tym, że bardzo silna i zła magia przedostała się do was z naszego świata. Dlatego tu jesteśmy. Ja znam prawie każde istniejące zaklęcie, do tego umiem walczyć z Nadprzyrodzonymi, jeżeli podasz mi więcej informacji o tych Mrocznych, to może uda mi się znaleźć na nich sposób. Co do zmór i duchów, zrobię broń, która na nie działa. Malfoy natomiast, jest jednym z najznakomitszych młodych wojowników naszego świata, biada temu, kto stanie na jego drodze. Mamy też sprzymierzeńców, którzy właśnie strzegą wejścia do podziemia. Musimy poznać wroga i znaleźć sposób na pokonanie go.

    Blondyn, słysząc wzmiankę o sobie, wbił wzrok w dziewczynę. Nigdy nie sądził, że ma o nim aż tak dobre zdanie. Po raz kolejny uderzył go fakt, iż jej opinia robi na nim wrażenie. Pokręcił lekko głową, odganiając dziwne myśli. Cel był nadal ten sam. Pokonać wroga, zakończyć misję i wrócić do swojego ponurego życia, przepełnionego whisky, samotnością i spuścizną po zmarłym ojcu.

-   Hermiono, Draconie. - Śnieżka zwróciła się do przybyłych. - Zaznacie u mnie schronienia, ale nie liczcie, że stanę do walki. Próbowałam, przez co nasze zastępy znacznie zmalały. Nie narażę moich druhów na niebezpieczeństwo. Zostało nas niewielu, tu jesteśmy bezpieczni. Może dla was nie jest to godne i piękne życie, ale zawsze lepsze to, niż tortury i śmierć. Uwierzcie mi, moje słowa są poparte latami prób i porażek. Bajażu!

W drzwiach pojawił się młody krasnolud, z ledwo widoczną bródką.

-   Zaprowadź naszych gości do wolnego pokoju. Dzisiaj zostaną tutaj, jutro z rana zaprowadź ich na śniadanie do naszej jadalni. Zadbaj, aby dobrze odpoczęli po podróży.

-   Oczywiście, królewno. - krasnolud ukłonił się nisko, po czym wyszedł z pomieszczenia.

-   Odpocznijcie, jesteście bezpieczni. - dodała zatapiając swoje spojrzenie w płomieniach tańczących w kominku. - Nie wiem, dlaczego Stefan liczył, że coś wskóracie, ale przeliczył się. Nie chcę już poruszać tego tematu.

    Młodzi czarodzieje udali się za niskim stworzeniem, mijając co jakiś czas zmęczonych mieszkańców Podziemia. Najwyraźniej nawet Krasnoludy nie wytrzymywały ciągłego życia w ukryciu. Hermiona z uwagą przyglądała się każdemu elementowi wystroju, oraz ubiorom druhów Śnieżki. Bajaż, który prowadził ich do kwatery, był zdecydowanie najniższy ze wszystkich. Odziany w oliwkowo zielony strój oraz czarny pas dumnie dzierżył topór. Na okrągłej głowie widniał czarny hełm, podobny do tych, które nosiła reszta. Ogromna twarz, grudkowy nos, smętne spojrzenie dzikich oczu. Przy pasie wisiał mu bukłak, zapewne z wodą, lub trunkiem. Wysokie buty jeszcze bardziej skracały grube nogi Krasnoluda. Korytarz oświetlały usadowione na prowizorycznych ścianach pochodnie, w oddali było słychać gwar pracy oraz znaną im już pieśń. Wokół unosił się zapach węgla i ziemi. Hermiona poprawiła swoje wieczne okulary, czując, iż ciężkie powietrze podziemia nie wpływa na nią za dobrze. Z trudem napełniała płuca, chcąc jedynie usiąść i odpocząć. Malfoy obserwował ją ukradkiem, karcąc się w myślach, iż przejmuje się jej stanem.

-   Jesteśmy. - zacharczał Bajaż. - Magietka przygotowała wam kąpiel, macie tylko jedną, bo z ciepłą wodą u nas ciężko. Łóżko też jedno, nie miewamy tu gości. Magietka zaraz wróci z jedzeniem i piciem. Rano po was przyjdę.

    Powiedział oschle, po czym zniknął za zakrętem. Draco i Hermiona weszli do środka. Pokój, czy raczej kwatera, był malutki. Jedno łóżko, jeden stary fotel, jedna pochodnia oświetlająca wszystko, oraz schowane za materiałem przejście do prowizorycznej łazienki, w której stała wanna i skrawki materiału, zapewne służące za ręczniki. Jedynym źródłem ciepła był mały, okrągły piecyk z metalu, na lichych nóżkach z którego wystawała rura chowająca się w suficie. Nie zwracając uwagi na mężczyznę, Gryfonka natychmiast udała się do łazienki.

-   Daj mi chwilę. - rzuciła jedynie i zasunęła kotarę.

    Malfoy usiadł na fotelu przy piecyku i schował twarz w dłonie. Dał się wkopać, tyle w tym temacie. Drops musiał zdawać sobie sprawę z tego, co dzieje się w tym wymiarze. Skoro już chciał wojować, to mógł wysłać aurorów, albo Wielką Trójcę. Kogoś, kto podobnie jak Granger, bez słowa wykona każde jego polecenie i stanie do walki. Młody arystokrata czuł, iż w pewien sposób powiela życie Snape'a. Również zobowiązał się wobec dyrektora Hogwartu i stracił wolną wolę.

Rozmyślania przerwało mu pukanie do drzwi, podszedł, aby otworzyć. W wejściu stała mała Krasnoludka z rudymi warkoczami i ogromnym nosem. W dłoniach trzymała wielką tacę z mięsem, gumiastym chlebem, oraz wodą w żeliwnym dzbanie.

-   Posiłek. - pisnęła zauroczona urodą Draco.

-   Nie posiadacie może jakiegoś trunku? - zapytał. Magietka zarumieniła się płomiennie.

-   Nie jestem pewna, czy mogę go podać. - szepnęła. Malfoy uśmiechnął się przebiegle.

-   Będę ci ogromnie wdzięczny, Magietko. - odparł, posyłając Krasnoludce najpiękniejszy ze swoich uśmiechów.

-   Mamy nalewkę. - pisnęła.

-   Poproszę, Magietko.

   Blondyn bez słowa zabrał tacę i zamknął za sobą drzwi, uciekając od śliniącej się na jego widok Magietki, która o mało nie zemdlała, widząc jego przystojną twarz.

-    Łazienka wolna. - usłyszał za sobą.

    Granger stała przed nim w samej koszulce i krótkich spodenkach. Mokre włosy spadały jej kaskadami na ramiona, umyta twarz nie wyglądała już tak blado i upiornie. Jedynie zamglone oczy psuły cały urok.

-   Mamy posiłek. - wydusił, kładąc tacę na łóżku.

    Zjedli w ciszy, nie zwracając uwagi na kulturę. Byli głodni, zmęczeni i zmuszeni do przebywania w trudnych warunkach. Do tego nie mogli liczyć na schowane w magicznych saszetkach smakołyki, kawę i broń. Gorąca woda okazała się naparem z igieł sosny. Kiedy na tacy nie pozostał żaden okruszek Malfoy bez słowa zniknął za kotarą. Hermiona czekała, aż rzuci coś w stylu, woda po mugolaczce, ale nie odezwał się ani słowem. Odłożyła tacę w kąt i z herbatą w glinianym kubku usiadła w fotelu. Przerzuciła włosy na stronę, z której ogrzewał ją piecyk i utonęła we własnych rozmyślaniach. Była zmęczona, pozbawiona magii, oraz nastawiona na walkę u boku Malfoy'a, jeżeli Śnieżka nie będzie chciała do nich dołączyć. Do tego w złożonych obok rzeczach leżał niezwykły kolt, który mógł być ich zbawieniem. Wystarczy jeden celny strzał i Regina zostanie pokonana. Pytanie tylko, czy to powstrzyma również zaginioną cząstkę Voldemorta? Czy ma ona jakieś powiązanie ze Złą Królową? Może nią jest? Za mało informacji. Westchnęła mocno odchylając głowę o oparcie fotela. W tej samej chwili Malfoy wyszedł z prowizorycznej łazienki, ubrany jedynie w bokserki. Już miał coś powiedzieć, ale ponownie ktoś zapukał do drzwi. Mężczyzna podszedł do nich i otworzył zawstydzonej Magietce. Ta, widząc go w negliżu o mało nie zemdlała.

-   Nalewka jagodowa. - pisnęła, wciskając butlę blondynowi, po czym uciekła na miękkich nogach.

-   Lubisz korzystać ze swojej urody, prawda? - prychnęła dziewczyna uśmiechając się kpiąco do blondyna.

-   Zazdrosna, że posiadam coś, czego ty nie masz? - rzucił kąśliwie, siadając na łóżku.

-   Nalewki i niespełnionych marzeń? Niekoniecznie. - odpyskowała przeczesując włosy.

    

    Głowa bolała ją coraz bardziej, ale z racji na brak magii, wszystkie leki leżały uwięzione w sakiewce, której nie mogła powiększyć. Przymknęła oczy skupiając się na własnym oddechu.

-   Granger, powinnaś częściej pić. Przynajmniej nie spinałabyś się tak o byle co. - mruknął otwierając butelkę. Upił łyk i choć bardzo się starał, to nie mógł ukryć grymasu.

-   To wyzwanie?

-   A przyjmujesz? - rzucił podając dziewczynie butelkę. Patrzyła na nią chwilę, po czym odstawiła kubek i wzięła nalewkę.

-   Tylko z przyczyn humanitarnych. - odparła upijając łyk.

-   Humanitarnych, powiadasz? - szepnął sam do siebie.

    Nalewka, jak to nalewka. Potrafiła upić każdego, bez względu na odporność na alkohol. Tak też stało się z ową dwójką, która po ukończeniu jednej butelki nagle natrafiła na drugą, kiedy Magietka przyszła odebrać tacę a nadal roznegliżowany Malfoy uśmiechnął się do niej uwodzicielsko.

-   Wiesz, że ona może mieć kłopoty, jak dalej będzie opróżniać dla nas zapasy? - bąknęła Hermiona, leżąc na łóżku.

-   Tchórzliwa królewna kazała nam się rozgościć, chyba nie myślała, że jakaś woda z igieł wystarczy. - odparł siedząc na podłodze. Głowę odchylił na łóżku przymykając powieki.

-   Zadziwia mnie ten świat. - westchnęła szatynka, oddając butelkę mężczyźnie.

-   Chyba irytuje, same bojaźliwe twarze.

-   Nie, zadziwia. - uparła się. Po chwili leżała z głową przy twarzy Ślizgona. - Wiesz, dzieci, które dojrzewają za szybko zawsze są samotne. Dla mnie baśnie były jak lekarstwo na wszystko. Niby żyjemy w świecie magii, ale nigdy nie myślałam, że Śnieżka, czy Czerwony Kapturek mogą istnieć naprawdę. Do tego w książkach Śnieżkę uratował pocałunek księcia, tutaj nie wiemy, co się stanie. Skoro cząstka Voldemorta zmieniła bieg wydarzeń, to tak jakby...zmieniła część mojego dzieciństwa. Przeszłość powinna być zamknięta i niezmienna, inaczej zaburza nam podstawy postrzegania świata.

    Draco spojrzał na dziewczynę, zastanawiając się, od kiedy słuchanie jej wywodów zaczęło go interesować. Z jednej strony, rozumiał ją. Sam w dzieciństwie tonął w książkach, jednak dla niego tamten etap był zamazany, jakby późniejsze wydarzenia wyparły całe dobro, którego uczył go Severus. Z drugiej – nie była nim. Nie miała na sobie piętna Malfoy'ów. Jedyne, czego mogła się wstydzić, to blizna na nadgarstku, świadcząca, iż trafiła w ręce jego ciotki. Krwiste szlama nadal szpeciło jej skórę. To tyle, dalej była bohaterką, która pomogła uratować świat przed Voldemortem i jego sługami.

-   O czym myślisz? - szepnęła, spoglądając na niego sennie.

-   O tobie. - wypalił, nim pomyślał. Zaśmiała się cicho.

-   Ostatnio to ja powiedziałam coś takiego tobie. - strzeliła.

-   Yhym...co oznacza, że trzeba iść spać. - westchnął.

-   Dobranoc. - mruknęła zamykając oczy.

    Przyglądał jej się przez chwilę, zaskoczony, iż nie ciągnęła go za język, tylko odpuściła. Pokręcił delikatnie głową, czując przemożną senność. Już przymykał powieki, kiedy coś pacnęło go w ramię.

-   Nie będziesz spać na podłodze. - usłyszał, po czym dziewczyna przycisnęła się do ściany robiąc mu miejsce obok. - Jutro możemy udawać, że to nie miało miejsca. - dodała zasypiając na dobre.

    Było mu tak dobrze, jakby znowu miał pięć lat i nie przejmował się niczym. Świat kręcił się wokół jego kota, książek i opieki Severusa, który pod nieobecność państwa Malfoy, pozwalał chłopakowi bawić się, śmiać i cieszyć życiem. Niczego tak bardzo nie pragnął, jak pozostania w tym błogim stanie.

   Dawno nie przespała całej nocy bez koszmarów. Nie było w jej snach Bellatrix, nie było martwego oblicza rodziny i przyjaciół. Tylko ona, jej kot i książki. W oddali bawił się Harry z Ronem, słońce delikatnie ogrzewało jej ciało a cały świat zdawał się otaczać ją ciepłem.

    Powoli otworzył oczy, marząc, aby nadal trwać w błogim stanie. Jak przez mgłę ujrzał burzę loków. Czuł zapach drugiego człowieka, który o dziwo mu się podobał. Przymknął ponownie powieki przytulając się mocniej do ciepłego ciała Hermiony...Kiedy tylko zdał sobie sprawę z tego co robi, natychmiast odsunął się od śpiącej wciąż dziewczyny. Ta nadal pozostawała w błogim stanie, co więcej, nieświadomie odwróciła się w jego kierunku i przylgnęła do jego klatki. Patrzył na nią, niezdolny do żadnego ruchu. On - Draco Lucjusz Malfoy, rozbrojony przez kobietę...

    Jadalnia Krasnoludów była jedną z wielu grot, w których dominowały skały, metal i piach.

Na środku rozstawiono kilka drewnianych stołów oraz ław. Wokół otaczały ich znienawidzone przez Hermionę pochodnie, których światło wprowadzało swojego rodzaju obojętność. Większość Krasnoludów nie zwracała na nich uwagi, tylko nieliczni spoglądali na nich ukradkiem.

Malfoy zajął miejsce obok Śnieżki, w milczeniu spożywając posiłek. Gwar rozmów wydawał się ponury, jakby szczęście już dawno opuściło Podziemie zastąpione przez prowizoryczne przyzwyczajenie. Do tego, kiedy młoda Gryfonka obudziła się rano w ich łóżku, Malfoy'a już nie było. Nie wiedziała, dlaczego jej unika, ale najwyraźniej potrzeba szybkiego ukończenia misji stała się dla niego priorytetem, gdyż po ukończonym śniadaniu natychmiast zaczął rozmowę z królewną.

-   Jeżeli nie jesteś zainteresowana walką, to sami zajmiemy się przeciwnikiem. - odparł chłodno.

-   Nie poradzicie sobie sami. - rzekła, przyglądając się Ślizgonowi. Dawno nie widziała człowieka, żyjąc wśród swoich druhów. Do tego aparycja blondyna robiła wrażenie.

-   Nie mamy wyjścia. Nie potrzebuję tchórzy.

-   Nie jesteśmy tchórzami – zaperzyła się – Po prostu wiemy, że nie mamy żadnych szans. To różnica.

-   Popatrz na nich wszystkich. - mówiąc to, wbił w królewnę swoje stalowe spojrzenie. - Cienie, pozbawione życia.

    Śnieżka rozejrzała się wokół, doskonale wiedziała, iż jej sprzymierzeńcy z dnia na dzień tracili w sobie radość i nadzieję, ale obawa przed ich śmiercią trzymała ją w kryjówce.

-   Śnieżko. - zaczęła Hermiona. - Rozumiem, że boisz się straty bliskich, ale zapewne wiele istot cierpi teraz przez władzę Reginy. Jeżeli udałoby nam się znaleźć więcej sprzymierzeńców do walki, to mamy szansę ją pokonać. Znasz ten świat lepiej od nas, czy jest ktoś, do kogo możesz zwrócić się o pomoc?

-   Nie wiem...może lud Elfów żyjących w odległym królestwie, podobno pomogły kiedyś mojemu ojcu. No i Dobre Wróżki, ale od dawna o nich nie słyszałam. Władza Reginy na pewno do nich dotarła. Jeden z moich nauczycieli opowiadał mi kiedyś o walecznych ludziach, zamieszkujących góry Parysa, ale nigdy ich nie spotkałam. Nazywano ich Nocnymi Łowcami, legenda głosi, że są w połowie ludźmi a w połowie aniołami.

-   Musimy się rozdzielić i przekonać wszystkich do współpracy. - wtrącił Draco. - Ale to oznacza, że ty również wyruszasz z nami. - dodał, patrząc na królewnę. - Snape i Black mogą udać się do Wróżek, im i tak nic już nie można zrobić. Granger zna język Elfów, udam się z nią do nich, Ty przedostań się do Nocnych Łowców, jeżeli istnieją, to prędzej posłuchają prawowitej władczyni krainy, niż nas.

     Hermiona zgodziła się na plan, ciesząc się, iż w końcu może wyjść z podziemia. Królewna natomiast biła się z myślami, wyprawa mogła skończyć się katastrofą. Do tego już dawno odrzuciła nadzieję na walkę aż tu nagle, dosłownie znikąd, zjawiła się owa dwójka, dla której najwyraźniej nie istniał strach przed ewentualną śmiercią.

-   Myślę, Śnieżko, że najwyższy czas, abyśmy wyszli z ukrycia. - obok nich wyrósł stary Krasnolud. Wyglądał na bardzo wiekowego, z długą, siwą brodą i zamglonym od jaskry spojrzeniem. Zmęczone ciało opierał na pięknej, rzeźbionej lasce. Obok niego stał drugi Krasnolud, trzymając opasłą księgę.

-   Mędrku, uważasz, że mamy szansę? - spojrzała na niego.

-   Teraz już tak. - odpowiedział. - Przybyły do nas dwa waleczne serca, które wiedzą, czym jest wojna. Gwiazdy przepowiedziały to jeszcze przed twoimi narodzinami, Śnieżko. Nie można ignorować losu. Nie teraz...